Ang Dakilang Paglihis

“Ano ang nangyari noong 1971?”

Hindi nagsisinungaling ang mga numero. Walang ideolohikal na agenda ang mga tsart. At kapag inilatag mo ang datos ng ekonomiya ng nakaraang siglo, ang pattern ay napakalinaw, napakalinaw, na kailangan ng sadyang pagkabulag para balewalain ito. May nangyari noong unang bahagi ng 1970s na lubos na nagpabago sa takbo ng pandaigdigang ekonomiya. Ang datos ay pinakamalinaw sa Estados Unidos, kung saan ang papel ng dolyar bilang pandaigdigang reserbang salapi ay naglagay dito sa sentro, ngunit ang shock wave ay umabot sa bawat bansa sa mundo. Bawat mahalagang sukatan, sahod, hindi pagkakapantay-pantay ng kita, ipon, utang, halaga ng pamumuhay, ay nagsasabi ng parehong kuwento na may nakapanlulumong kalinawan.

Bago ang 1971, sabay na gumalaw ang produktibidad ng manggagawa at kompensasyon. Habang nagiging mas mahusay ang mga manggagawa sa pamamagitan ng mas mahusay na kagamitan, mas mahusay na pagsasanay, at mas mahusay na proseso, proporsyonal na tumaas ang kanilang sahod. Hindi ito kawanggawa. Ito ang natural na resulta ng isang sistemang pananalapi na, gaano man hindi perpekto, ay sumasalamin sa tunay na paglikha ng halaga. Ang manggagawang mas marami ang nagawa ay mas malaki ang kinita. Ang pagtaas ng tubig ay nagpataas sa lahat ng bangka.

Pagkatapos ng 1971, mabilis na naghiwalay ang mga linya. Patuloy na umakyat ang produktibidad, na hinihimok ng walang humpay na pag-unlad ng teknolohiya. Ngunit nanatiling walang pagbabago ang sahod. Ang mga pakinabang mula sa lahat ng tumaas na kahusayan, mula sa lahat ng karagdagang oras ng pagsisikap ng tao na isinalin sa mas malaking output, ay nakuha hindi ng mga manggagawa na lumikha nito kundi ng mga may hawak ng mga financial asset. Ang bagong limbag na pera ay umakyat, nagpapataas ng presyo ng stock at halaga ng real estate, habang ang mga manggagawa na aktwal na lumikha ng yaman ay binayaran sa isang pera na mas kaunti ang nabibili bawat taon.

Ang datos sa hindi pagkakapantay-pantay ng kita ay nagsasabi ng isang malinaw na kuwento. Ang Estados Unidos ang nagbibigay ng pinakamalinaw na ilustrasyon dahil ang datos nito ang pinakadetalyado, ngunit ang pattern ay umulit sa buong industriyalisadong mundo. Pagkatapos ng Great Depression, may isang kapansin-pansing nangyari: bumaba ang konsentrasyon ng kita sa mga ultra-mayaman. Lumawak ang gitnang uri. Ang bahagi ng pambansang kita na napupunta sa ilalim na 90% ay patuloy na lumaki, dekada pagkatapos ng dekada. Ang mga lipunan ay nagiging, sa mga tuntunin ng ekonomiya, mas pantay. Hindi sa pamamagitan ng muling pamamahagi, kundi sa pamamagitan ng malawakang paglaki.

Pagkatapos ay dumating ang 1971, at ang trend ay bumaliktad na may halos surgical na katumpakan. Ang bahagi ng pambansang kita ng nangungunang 1% ay nagsimulang umakyat habang ang bahagi ng ilalim na 90% ay nagsimulang bumaba. Ang mga nangungunang kumikita, ang mga nasa ika-95 percentile, ay patuloy na nakita ang pagtaas ng kanilang kita. Ngunit ang median at mas mababang kumikita ay nakita ang kanilang tunay na paglaki ng kita na nanatiling flat. Ang pagsisikap ay naging mas mababa ang halaga. Ang katapatan sa isang employer ay naging ekonomikal na hindi makatwiran. Ang social contract na nagpapanatili sa gitnang uri sa lahat ng dako, mula Detroit hanggang Düsseldorf, magtrabaho nang husto, mag-ipon nang matalino, at ikaw ay uunlad, ay tahimik na pinawalang-bisa.

Ang nakakapinsalang epekto ng pagpapababa ng halaga ng pera ay hindi random na kumakalat. Pinakamahirap itong bumagsak sa mga pinaka-mahina na, na nagpapalawak ng umiiral na mga pagkakawatak-watak sa lipunan batay sa lahi at kasarian. Tingnan ang datos sa hindi pagkakapantay-pantay ng kita ng lahi sa Estados Unidos, kung saan ang ebidensya ay pinakamalawak na nadokumento. Mula sa pagtatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig hanggang sa unang bahagi ng 1970s, ang agwat sa pagitan ng average na kita ng Itim at Puti ay lumiliit. Nagkaroon ng tunay na pag-unlad, hindi sapat ang bilis, hindi sapat ang kinis, ngunit malinaw. Pagkatapos, bandang 1971, huminto ang pag-unlad na iyon. Huminto ang pagtatagpo. Ang agwat, na nagsasara sa loob ng mga dekada, ay nanatiling nakapirmi at nanatiling matigas ang ulo sa bawat interbensyon ng patakaran mula noon.

Katulad na dinamika ang nangyari saanman mayroong marginalisasyon sa ekonomiya: mga katutubong populasyon sa Australia, mga komunidad ng imigrante sa Europa, mas mababang kasta sa India. Hindi nililikha ng pagpapababa ng halaga ng pera ang hindi pagkakapantay-pantay, ngunit pinananatili nito ito.

Ang dimensyon ng kasarian ay nagsasabi ng isang parallel na kuwento. Bago ang 1971, ang isang kita ay kayang suportahan ang isang pamilya. Ang isang ama o isang ina ay maaaring magtrabaho habang ang isa pang magulang ay nanatili sa bahay upang magpalaki ng mga anak, pamahalaan ang sambahayan, at maging pundasyon ng komunidad. Pagkatapos ng 1971, habang ang tunay na sahod ay nanatiling walang pagbabago at ang halaga ng pamumuhay ay tumaas, ang kaayusang ito ay naging imposible sa ekonomiya para sa karamihan ng mga pamilya. Ang mga kababaihan ay hindi lamang pinalaya sa trabaho, sila ay sapilitang pinagtrabaho sa ekonomiya. Ang sambahayan na may dalawang kita ay naging isang pangangailangan, hindi isang pagpipilian. Mula sa Estados Unidos hanggang sa United Kingdom, mula sa Japan hanggang sa Brazil, ang mga bansa ay naging mga ekonomiya na may dalawang kita halos magdamag, at ang mga kahihinatnan para sa buhay pamilya, pagpapalaki ng anak, at pagkakaisa ng lipunan ay malalim.

Ang tumataas na halaga ng pamumuhay mula noong 1971 ay hindi isang banayad na dalisdis. Ito ay isang pader. Isaalang-alang ang isang solong punto ng datos na kumukuha ng kawalang-katwiran: isang lata ng Campbell's tomato soup. Sa loob ng halos isang daang taon, sa pamamagitan ng dalawang digmaang pandaigdig, isang pandaigdigang depresyon, at hindi mabilang na mga resesyon, ang presyo ng isang lata ng Campbell's soup ay nanatiling kapansin-pansing matatag sa humigit-kumulang sampung sentimo. Pagkatapos, simula noong unang bahagi ng 1970s, nagsimulang tumaas ang presyo. Ngayon, ang parehong lata ay nagkakahalaga ng higit sa isang dolyar. Hindi bumuti ang sabaw. Hindi nagbago ang resipe. Ang lata ay pareho ang laki. Ang nagbago ay ang pera.

Ang bawat bansa ay may sariling bersyon ng kuwentong ito: ang British pint ng gatas, ang German tinapay, ang Brazilian kilo ng bigas. Ang produkto ay nananatiling pareho; ang presyo ay tumataas dahil ang panukat ay patuloy na lumiliit.

Ang pabahay ay nagsasabi ng parehong kuwento, ngunit may mas mapaminsalang kahihinatnan sa tao. Bago ang 1971, ang isang batang manggagawa sa halos anumang industriyalisadong bansa ay maaaring mag-ipon ng ilang taon at bumili ng bahay. Ang median na presyo ng bahay ay humigit-kumulang dalawa hanggang tatlong beses ang median na kita ng sambahayan. Ngayon, ang ratio na iyon ay umabot sa walo, sampu, o kahit labinlimang beses sa mga lungsod mula New York hanggang London, Sydney hanggang Vancouver, Auckland hanggang Munich. Isang buong henerasyon ang hindi na kayang bumili ng sariling bahay. Hindi dahil mas tamad sila o mas walang talento kaysa sa kanilang mga magulang, kundi dahil ang mga pera kung saan nakasaad ang kanilang sahod ay sistematikong pinababa ang halaga habang ang mga asset na kailangan nilang bilhin ay sistematikong pinataas ang presyo.

Ang langis, pagkain, edukasyon, pangangalaga sa kalusugan, bawat mahahalagang gastusin ay sumunod sa parehong direksyon. Ang Consumer Price Index, na sumusukat sa pangkalahatang halaga ng mga produkto at serbisyo, ay patuloy na tumaas mula noong 1971 sa isang pattern na imposibleng ipaliwanag sa pamamagitan lamang ng mga pundasyon ng supply at demand. Ang karaniwang denominator sa lahat ng sektor na ito ay hindi kasakiman, hindi globalisasyon, hindi teknolohiya. Ito ay ang pera. Kapag nagbuhos ka ng trilyun-trilyong bagong likhang yunit ng pera sa isang ekonomiya, dolyar man ang mga ito, euro, pound, o yen, kailangang tumaas ang mga presyo. Hindi ito teorya. Ito ay aritmetika.