Pagtatapos sa Digmaan

“Ang lakas ng digmaan ay walang hanggang pera.” - Cicero

Naunawaan ng Romanong pilosopo at estadista na si Marcus Tullius Cicero, mahigit dalawang libong taon na ang nakalipas, ang isang matinding katotohanan na pinaglalabanan pa rin natin ngayon: ang makinarya ng digmaan ay nangangailangan ng bukas na gripo ng kapital. Kailangang pakainin, bigyan ng kagamitan, ihatid, at panatilihin ang mga hukbo. Kailangang gumawa ng mga armas. Kailangang sakupin ang mga teritoryo. Ang mga digmaan ay, higit sa lahat, magastos. At ang kakayahang pondohan ang mga ito nang walang agarang, nakikitang pahintulot ng populasyon ang naging malaking tagapagbigay-daan ng organisadong karahasan sa buong kasaysayan. Sa modernong panahon, ang gripo na iyon ay ang tagapaglimbag ng pera. Bihira ang mga gobyerno na magtaas ng buwis para bayaran ang digmaan. Masyadong mataas ang gastos sa pulitika, masyadong matindi ang pagtutol ng publiko. Sa halip, nanghihiram sila. Naglilimbag sila. Pinabababa nila ang halaga ng pera sa iyong bulsa, inililipat ang tunay na kapangyarihan sa pagbili mula sa mga mamamayan patungo sa makinarya ng digmaan sa pamamagitan ng di-nakikitang mekanismo ng implasyon. Ang sakit ay nakatago, naantala, at ipinapasa sa mga susunod na henerasyon na walang boses sa desisyon.

Binalaan ni Pangulong Dwight D. Eisenhower, sa kanyang 1961 farewell address, ang mga Amerikano tungkol sa paglitaw ng isang kompleksong militar-industriyal: isang self-reinforcing na ekosistema ng mga kontratista ng depensa, interes sa pulitika, at institusyong militar na, kung hindi masusuri, ay lalago nang lampas sa kontrol ng publiko. Nakita niya ang isang makina na pinapatakbo ng walang katapusang badyet at hinihimok ng mga kumikita mula sa labanan. Ngayon, ang makinang iyon ay tumatakbo sa fiat money. Sa bawat bagong labanan, mas mabilis na umiikot ang tagapaglimbag ng pera. Palaging may pondo para sa isa pang drone, isa pang base, isa pang sistema ng pagsubaybay. Lumalaki ang badyet ng depensa anuman ang partido na may hawak ng kapangyarihan, anuman ang harapin ng bansa na mga banta sa pag-iral o mga imbento. Isang malaking bahagi ng inilimbag na dolyar ay hindi napupunta sa pangangalagang pangkalusugan, edukasyon, o imprastraktura sa loob ng bansa, kundi sa mga operasyong militar sa ibang bansa na nagsisilbi sa interes ng establisimyento ng pulitika sa halip na sa mga mamamayan na nagbabayad ng di-nakikitang bayarin.

Sa pamamagitan ng pag-alis ng kakayahang magpalobo ng pera sa kalooban, itinaas ng Bitcoin ang gastos ng karahasan sa tunay nitong antas. Kapag ang kapital ay kailangang kitain sa pamamagitan ng patunay ng trabaho sa halip na likhain mula sa wala, ang digmaan ay nagiging mas mahirap na mapanatili. Kailangang timbangin ng mga pinuno ang tunay na gastos nang may tunay na pag-iingat. Ang mga padalus-dalos na desisyon ay may agarang, nakikitang kahihinatnan. Ang bawat satoshi na ginamit para sa pagkasira ay isang satoshi na kinita sa pamamagitan ng tunay na paggasta ng enerhiya at hindi mapapalitan sa pamamagitan ng paglilimbag ng higit pa. Sa isang pamantayan ng Bitcoin, ang isang gobyerno na nagnanais makipagdigma ay dapat direktang buwisan ang mga mamamayan nito nang hayagan. Kailangan nitong ipakita ang bayarin at humingi ng bayad. Kailangan nitong bigyang-katwiran ang paggasta sa buong liwanag ng demokratikong pananagutan. Nagiging agad na magastos at nakikita sa pulitika ang digmaan. Ang cheat code na nagpahintulot sa mga gobyerno na pondohan ang walang katapusang labanan nang walang malinaw na pahintulot ng pinamamahalaan ay inalis sa laro.

Isipin ang mga implikasyon. Kapag ang magkatunggali ay parehong may Bitcoin, nagkakaroon sila ng insentibo para sa katatagan. Sinasira ng labanan ang parehong kabang-yaman. Nakikinabang ang magkabilang panig sa kooperasyon. Ang kalkulasyon ay lumilipat mula sa pananakop patungo sa komersyo, mula sa pagkasira patungo sa paglikha. Hindi inaalis ng Bitcoin ang labanan ng tao, mangangailangan iyon ng pagbabago sa kalikasan ng tao na walang teknolohiyang makakamit. Ngunit binabago nito ang mga insentibo nang napakalalim na ang kapayapaan ang nagiging dominanteng estratehiya, at ang karahasan ay nagiging lalong irasyonal at hindi kumikitang pagpipilian. Ang balanse ng kapangyarihan ay lumilipat patungo sa mga network na kusang nagko-coordinate at papalayo sa mga rehimen na nangingibabaw sa pamamagitan ng puwersa. Ang mga labanan sa hinaharap ay hindi lalabanan ng mga bala kundi ng mga bloke, na pinatunayan ng pinagkasunduan at sinigurado ng enerhiya ng mga pumiling magtayo sa halip na sumira.