Το Αόρατο Χέρι σε Αλυσίδες

Σε μια ελεύθερη αγορά, οι τιμές είναι αποπληθωριστικές, που σημαίνει ότι τα αγαθά γίνονται φθηνότερα με το πέρασμα του χρόνου.

Το 1776, ο Σκωτσέζος φιλόσοφος Adam Smith εισήγαγε μια έννοια που θα διαμόρφωνε την οικονομική σκέψη για αιώνες: το Αόρατο Χέρι. Στο έργο του Ο Πλούτος των Εθνών, ο Smith υποστήριξε ότι τα άτομα που επιδιώκουν το δικό τους οικονομικό συμφέρον συνεισφέρουν εν αγνοία τους στη συνολική ευημερία της κοινωνίας. Ένας αρτοποιός φτιάχνει ψωμί όχι από αλτρουισμό αλλά για να κερδίσει το ψωμί του. Ένας άλλος αρτοποιός έρχεται να του πάρει τους πελάτες. Ο ανταγωνισμός αναγκάζει και τους δύο να παράγουν το καλύτερο δυνατό προϊόν στη χαμηλότερη δυνατή τιμή. Χωρίς κανέναν κεντρικό σχεδιαστή να κατευθύνει τη διαδικασία, η αγορά αυτοοργανώνεται, κατανέμει τους πόρους αποτελεσματικά και εξυπηρετεί τις ανάγκες των καταναλωτών.

Αυτός ο κομψός μηχανισμός, η αυθόρμητη τάξη που αναδύεται από εκατομμύρια ελεύθερα άτομα που κάνουν εθελούσιες συναλλαγές, έχει δημιουργήσει περισσότερη ευημερία, έχει βγάλει περισσότερους ανθρώπους από τη φτώχεια και έχει παράγει περισσότερες καινοτομίες από οποιαδήποτε σχεδιασμένη οικονομία στην ιστορία. Αλλά το Αόρατο Χέρι απαιτεί μια κρίσιμη προϋπόθεση για να λειτουργήσει: υγιές χρήμα. Όταν ένα νόμισμα μπορεί να αναπαραχθεί απεριόριστα από μια κεντρική οντότητα, το αποπληθωριστικό οικοσύστημα του Αόρατου Χεριού, όπου τα αγαθά γίνονται φυσικά φθηνότερα με τον ανταγωνισμό και την καινοτομία, αντικαθίσταται από ένα πληθωριστικό οικοσύστημα Αόρατου Κενού. Τα χρήματα στα πορτοφόλια μας σαπίζουν, γιατί η κεντρική οντότητα τυπώνει συνέχεια περισσότερα για να κρατά ζωντανό τον κύκλο του χρέους. Οι τιμές ανεβαίνουν όχι επειδή τα αγαθά έγιναν πιο πολύτιμα, αλλά επειδή η μονάδα μέτρησης έχει κατακρεουργηθεί.

Σε αυτό το διεφθαρμένο περιβάλλον, η ελεύθερη αγορά παύει να είναι ελεύθερη. Οι επιχειρήσεις δεν ανταγωνίζονται πλέον με βάση την αξιοκρατία, την καινοτομία και τη γνήσια δημιουργία αξίας. Ανταγωνίζονται για πρόσβαση σε φθηνό κεφάλαιο, κρατικές συμβάσεις και εγγύτητα με τον εκτυπωτή χρήματος. Έτσι γεννιούνται αυτό που οι οικονομολόγοι ονομάζουν zombie εταιρείες: επιχειρήσεις που δεν βγάζουν αρκετά για να πληρώσουν τα χρέη τους, αλλά παραμένουν ζωντανές χάρη σε τεχνητά χαμηλά επιτόκια και τη συνεχή έγχυση νεοτυπωμένων χρημάτων στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Αυτές οι zombie εταιρείες ρουφούν πόρους από παραγωγικούς τομείς, πνίγουν τη γνήσια καινοτομία και χτίζουν μια φουσκωμένη, εύθραυστη οικονομία πάνω σε χάρτινες υποσχέσεις. Σε έναν κόσμο fiat, τα χρηματοοικονομικά παιχνίδια μετράνε περισσότερο από τη γνήσια δημιουργία αξίας. Οι δεξιότητες που ανταμείβονται περισσότερο δεν είναι η μηχανική, η επιστήμη ή η χειροτεχνία, αλλά η χρηματοοικονομική μηχανική: η τέχνη να αντλείς πλούτο από ένα σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να ανταμείβει την εξαγωγή και όχι την παραγωγή.

Το Bitcoin είναι η μόνη μορφή χρήματος που μπορεί να επαναφέρει το Αόρατο Χέρι του Adam Smith στην πλήρη λειτουργία του. Η προσφορά του δεν χειραγωγείται. Οι κανόνες του ισχύουν εξίσου για όλους. Επιβάλλει πραγματικό κόστος στην απάτη και την ανειλικρίνεια. Έτσι, το Bitcoin δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια πραγματικά ελεύθερη αγορά: όπου οι τιμές αντανακλούν την πραγματική προσφορά και ζήτηση, όπου ο ανταγωνισμός οδηγεί σε γνήσια βελτίωση και όπου η αποπληθωριστική πίεση της καινοτομίας ωφελεί τους καταναλωτές αντί να απορροφάται από τη νομισματική επέκταση. Σε ένα πρότυπο Bitcoin, το Αόρατο Χέρι αποδεσμεύεται.